Έλληνας, αριστερός και ομοφυλόφιλος

Τις τελευταίες μέρες στον αθηναϊκό Τύπο υπάρχουν πολλά δημοσιεύματα για τον πολυβραβευμένο Ελληνοαυστραλό συγγραφέα, Χρήστο Τσιόλκα.
Το δημοσίευμα που ακολουθεί είναι της Ρούλας Γεωργακοπούλου από την εφημερίδα «Τα Νέα»:   

«Ο σαράντα πέντε ετών Χρήστος Τσιόλκας δεν είναι άγνωστος στο «ψαγμένο» ελληνικό κοινό. Οι Εκδόσεις Οξύ κυκλοφόρησαν το 1991 το πρώτο του μυθιστόρημα “Κατά μέτωπον” (Loaded), δύο χρόνια αργότερα έβγαλαν και τον “Άνθρωπο του Ιησού”. Η δυναμική του όμως θα έμενε περιορισμένη στο πεδίο της gay λογοτεχνίας, αν αυτές τις ημέρες δεν έβγαινε το chef d΄oeuvre του συγγραφέα, που δεν είναι άλλο από το τρίτο του πολιτικό μυθιστόρημα “Νεκρή Ευρώπη” - έργο που υποχρέωσε τους Αυστραλούς να τον κατατάξουν στους «κλασικούς» πριν καλά-καλά κλείσει τα 40 του. Έχει υψηλού επιπέδου πολιτικό και ιστορικό εξοπλισμό ο Χρήστος Τσιόλκας. Το ίδιο και ο αφηγητής του στη “Νεκρή Ευρώπη”, ένα ελληνόπουλο της Μελβούρνης, φωτογράφος, ονόματι Ισαάκ που φθάνει στις αρχές του 2000 στην προολυμπιακή Αθήνα και στη συνέχεια αλωνίζει τις πρωτεύουσες της Ευρώπης τσεκάροντας το νέο τους πρόσωπο μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Πρώτη στάση στην Αθήνα, όπου ο πρωταγωνιστής έρχεται σε επαφή με το πληθωρικό περιθώριο της πρωτεύουσας, μπαίνει στις υποβαθμισμένες γειτονιές με το μελίσσι των μουσουλμάνων μεταναστών και μένει άναυδος από τη νεόπλουτη και αυτιστική ελληνική ιντελιγκέντσια. Ο πατέρας του Ισαάκ, αριστερός μετανάστης στη Μελβούρνη και παλιός Λαμπράκης, «θεραπεύει» με ηρωίνη μια κρυφή οικογενειακή ενοχή απέναντι σε ένα Εβραιόπουλο και την απογοήτευσή του από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ο γιος θα ψάξει το τραύμα στον κορμό της Κεντρικής Ευρώπης ακολουθώντας τη γραμμή του αίματος. Στις επόμενες στάσεις του, Βενετία, Πράγα, Παρίσι, Βερολίνο, Άμστερνταμ, Λονδίνο, θα ανακαλύψει τη δυσανεξία της σύγχρονης Ευρώπης απέναντι σε καθετί διαφορετικό, δηλαδή ζωντανό.

Τα συναπαντήματα του με μια πονηρεμένη ελληνίδα του καλλιτεχνικού “χώρου”, με Εβραίους νταβατζήδες, με σαλταρισμένες γυναίκες που επιμένουν να δηλώνουν “Γιουγκοσλάβες”, με παιδεραστές υπεράνω υποψίας και με βαρόνους της κόκας, θα αναγκάσουν τον ήρωα του βιβλίου να θα δει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό πολύ διαφορετικά από την εποχή που ως μαθητής μελετούσε γαλλική λογοτεχνία και σχεδίαζε την επιστροφή του στην ήπειρο των μεγάλων ιστορικών ρευμάτων. Θα επανεξετάσει τη σχέση του με την αυστραλέζικη εργατική τάξη και θα σταθεί μετέωρος ανάμεσα στην ιστορική της “άγνοια” και το δομικό μίσος της σύγχρονης Ευρώπης.
Η “Νεκρή Ευρώπη” είναι ένα λογοτεχνικό κατηγορώ γραμμένο με γνώση και γνήσια ανησυχία, ένα μνημειώδες πολιτικό μυθιστόρημα για την αθωότητα και την πονηράδα, το μίσος και την αλληλεγγύη, τη γοητεία και την απογοήτευση, την πίστη και την οριστική της απώλεια.

 «Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ-“ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ”, ΠΑΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ»

Μίλησα με τον Χρήστο Τσιόλκα τις ημέρες που η Ελλάδα χτυπούσε την πόρτα του ΔΝΤ. Αναγκαστικά, το πρώτο ερώτημα που μου ήρθε ήταν για τον ελληνικό καταναλωτισμό έτσι όπως τον περιγράφει στο βιβλίο του: «Παντού χοντροί κώλοι μέσα σε Βερσάτσε, Πράντα και Γκούτσι».